... چی بگم . اونقدرها نقطه پررنگی نبودم که بخوام سلام و خدافظی بزنم تنگ این وبلاگ ... بچه تر که بودم پررنگ بودم ، اصلا همه چیز پررنگ بود ! روز به روز دارم کمرنگتر میشم ... شایدم اصلا رنگ ندارم ؟! البته اینطوریام نیست که همیشه از این احساسات تخمی داشته باشم ... تصادفا روزی چند لحظه میشه که احساس خوشبختی می کنم . خدا مهربون تر از تعریف و تمجیدهای همه پیامبران و ادیانهاست ... چمیدونم ... یه چیزایی نوشتم شاید زیادی هم خودمونیه ... حرف دله دیگه ... تو ببخش ! __________________________
وقتی یه نفر وبلاگ مینویسه مثل این میمونه که بهش بگن فیگور بگیر ازت عکس بگیریم ! پس تعجبی نداره وقتی وبلاگ هر کی رو میخونیم فکر میکنیم انده بچه باحاله ؟ در حالی که هیچ گهی هم نیست . مثه من !!! __________________________
وبلاگ نوشتن یه مرضه.. یه خوشی زیادیه که زده زیر دلت ... وبلاگ نوشتن نیاز نیست... یه ک...خلیه محضه... یه بدبختیه... اونقدر بدبختیه که میخوای نوشته هاتو بقیه بخونن ... همین تویی که می گی فلان فلان ننه بقیه.. تویی که بقیه رو چیزتم حساب نمی کنی ! دونه دونه حروف رو تایپ می کنی تا اون بقیه بخوننش !!! حتی نحوه نگاه کردنمون هم به زندگی عوض شده . آدم وقتی به بعضی از حوادث روزمره نگاه میکنه مثل قبل نیست... یه صدایی شبیه صدای وبلاگش براش حرف میزنه و جمله میسازه... من مریضم یا واقعا همینطوره ؟ .... هی بلاگر ... ما به هم نیاز داریم ... هی بلاگرررررررر .... برو جلو بوق بزن !!!!!!!!!
